Ook op deze laatste dag gunnen we onszelf uit te slapen en ontmoeten elkaar om 8u00 voor het ontbijt. Na het ontbijt betalen we onze hotelrekening. Behalve dat het even lijkt alsof niemand weet hoe het creditcardapparaat werkt, verloopt het afrekenen soepel. Wel wijzen we ze nog op het feit dat ze de fietsen van gisteren vergeten waren mee te rekenen. Het is ongeveer 9u30 als we het pontje naar de oostoever nemen en richting het kantoor van EgyptAir lopen. Sandra had vernomen dat het nodig was onze vlucht te herbevestigen, maar zoals ik al wist bleek dit niet nodig volgens de uiterst vriendelijke man van EgyptAir. Nu dit zeker is, lopen we naar het begin van de sfinxenlaan. In alle eerlijkheid moet gezegd worden dat we allebei erg moe zijn en een beetje 'verzadigd' van Egypte. Het kost ons dan ook steeds meer energie en irritatie om de vele taxichauffeurs en koetsenmenners van ons af te slaan. Het valt niet mee om vriendelijk te blijven als je na 3 keer weigeren nog steeds niet van zo'n persoon af komt. We lopen zo goed en zo kwaad als het kan vanaf de Luxortempel naar de Karnaktempel langs de sfinxenlaan die nog steeds niet helemaal opgegraven is en al helemaal niet opengesteld is, in tegenstelling tot wat Zahi Hawass beweert. Niettemin valt er best nogal wat te zien vanaf de zijlijn.

Als we Karnak bereiken moeten we een aardig eind omlopen voor de ticketoffice. In het nieuwe visitorcenter staat een hele aardige maquette, hoewel er niet bij staat welke bouwfase het weergeeft. Aan het immense tempelcomplex van Karnak is immers duizenden jaren gebouwd, verbouwd, afgebroken en herbouwd.

Er zijn weinig toeristen te zien, maar zodra we de ingang van de tempel bereikt hebben blijken er toch nog aardig wat mensen te zijn. Dat is erg jammer, want het doel van dit bezoek was vooral foto's zonder mensen te kunnen maken van plekken waar je normaal gesproken over de hoofden kan lopen. Het duurt daarom niet lang voor we de druk bezochte tempelas verlaten en de meer afgelegen gebieden bezoeken. Hier en daar kunnen we komen op plekken waar 2 jaar geleden nog werd opgegraven, maar op andere plekken geldt het tegenovergestelde.W erkelijk iedere bewaker, ghafir, agent of wat voor medewerker dan ook, probeert ons mee te 'lokken' op slinkse, maar vaker nog brutale wijze, in de hoop wat bakshees aan ons te verdienen.

We weten iedere 'aanval' te pareren, maar het is wel erg vervelend, en lijkt aanzienlijk frequenter en brutaler dan 2 jaar geleden. Wanneer we overvalt worden door vermoeidheid, nemen we even plaats op een bankje in het centrale deel van de tempel. Nu valt ons pas op hoe leeg het hier is en zo nu en dan slagen we er toch in om foto's te maken.

Even later lopen we door de zuidelijke pylonen tot we niet verder mogen. Met een kleine omtrekkende beweging (onze specialiteit inmiddels) weten we toch nog wat meer te zien. Wanneer we bij de grote scarabee komen, valt ons direct op dat hier onvoorstelbaar weinig mensen zijn. Sterker nog: er is meestal helemaal niemand. Normaal gesproken zijn hier soms honderden mensen te vinden. Ook als we het heilige meer omlopen zien we vrijwel niemand en als we bij de colatempel uitkomen (de enige cafetaria in het tempelcomplex), valt onze mond open van verbazing zodra we ontdekken dat deze zelfs gesloten is! Zodra we de tempelas weer bereiken zijn ook hier nu erg weinig mensen en slagen we in een paar prima foto's. Missie geslaagd. En dat is mooi, want even daarvoor waren we overeen gekomen dat het eigenlijk wel mooi geweest is deze reis. Dus nadat we de tempel hebben verlaten lopen we terug langs de sfinxenlaan naar Luxor, pinnen geld en nemen ca. 14u00 het pontje terug naar het hotel, waar we één kamer aangehouden hebben voor de dag.

In het hotel frissen we ons op, kopen drinken en nemen plaats op een ligstoel naast het zwembad. Daar rusten we uit tot 16u00 (voor de zekerheid hebben we de wekker gezet). Heerlijk; precies wat we nodig hadden. Op het dakterras nuttigen we voor de laatste keer heerlijke lemonjuice, lentilsoup en verrassend lekker loempiaatjes met zoetzure saus. Sinds we gisteren in restaurant Marsam beide overvallen werden door een hunkering naar bittergarnituur en Hollandse oude komijnenkaas, waren deze loempiaatjes een uitstekend alternatief. Hierna frissen we ons nog even op, betalen de late lunch en verlaten met al ons hebben en houden het hotel. De pont brengt ons opnieuw naar de oostoever en lopend bereiken we het station. Het is 18u00 en de trein gaat pas 19u15, dus we hebben tijd genoeg. Op het trapje voor het station drinken we wat terwijl we afscheid nemen van Luxor. Een gemengd gevoel van heimwee, melancholie en vermoeidheid overheerst na zo'n enerverende reis. Maar we zijn er nog niet!

Op het treinkaartje stond perron 2, maar al gauw wordt duidelijk dat we perron 1 moeten hebben, getuige ook de kleine groepjes andere toeristen. De trein arriveert om 19u15 en als we ons rijtuig (no. 9) gevonden hebben, is onze slaapcoupe snel gevonden. Onze 'gastheer' vertelt ons dat we de enige passagiers in dit treinstel zijn en we kunnen onze tassen dan ook in de coupe ernaast stallen, opdat we wat meer ruimte hebben. We rijden weg van Luxor om 19u35 en krijgen direct onze avondmaal geserveerd. Nu ja, maaltijd… Zoals Sandra het treffend noemde: 'Ach, het is eten.' Uiteindelijk laten we meer dan de helft van het vliegtuigvoer staan. Na dit 'diner' wil onze gastheer onmiddellijk de bedden gereed maken voor de nacht, waarmee we dus effectief onze zitplaatsen kwijt zijn. Het is echter nog geen 20u00 en we vragen of het ook om 21u00 mag. Na wat twijfel mag dit, maar om 20u50 staat hij alweer voor de deur. De tijd hebben we intussen gedood met een computerspelletje. Ditmaal is er geen ontkomen aan en even later zijn onze bedden gereed. Dat betekent echter nog niet dat we direct moeten slapen, dus schrijven we op het onderste bed een tijdje aan ons verslag. Onderweg stopt de trein zo nu en dan bij een station, maar onduidelijk is of hier ook daadwerkelijk mensen in- of uitstappen. Om een uur of 22u00 houden we het voor gezien en gaan naar bed. Dat wil zeggen, op de planken. Het bed is zeer smal en keihard, maar het is te doen. Onderweg wordt er nog steeds zo nu en dan gestopt, waarbij luid met deuren gesmeten wordt. Het is erg lastig slapen in deze trein.