Ik vergat gisteren nog te vertellen hoeveel foto’s ik genomen heb in het Louvre. Laat ik het zo zeggen: toen ik aan het eind van de middag buiten stapte was ik 3 lege accu’s en zo’n 800 foto’s rijker.

Van mijn poging uit te slapen komt niets terecht, want de rap ontwikkelende verkoudheid houdt me wakker. De tweede nacht slecht slapen. Nadat ik me uitermate rustig voorbereid heb op de dag, besluit ik het hotelontbijt te proberen. Dat viel niet tegen. Jammer was wel dat de peuter van een jong, Frans stel er een sport van maakte om vrijwel alle servies, servetten en bestek in het piepkleine restaurantje aan te raken en op te niesen. Het stel maakte zich er echter niet druk om.

Het is slechts een half uurtje lopen naar Museé Rodin en ik kom enkele minuten voor openingstijd (10:00 uur) aan; ik sluit achteraan de wachtrij. Wie Museé Rodin en ondergetekende kent, zal zich wellicht afvragen wat ik te zoeken heb in een museum voor beeldende kunst. Echter, dhr. Rodin was een fervent verzamelaar en heeft zodoende een bescheiden collectie (Egyptische) antiquiteiten opgebouwd. Maar als ik de vrouwelijke kaartjescontroleur vraag waar ik deze kan vinden, kijkt ze me verwonderd aan. Toen ze de vraag nog ‘vragender’ herhaalde bevestigde ik haar dat ze me goed verstaan heeft. Er zit niets anders op dan de toer te volgen en mijn kans af te wachten. Om heel eerlijk te zijn ben ik maar zelden onder de indruk van beeldhouwkunst uit de laatste 800 jaar en dat werd ook nu weer bevestigd. Toch wisten een paar beelden mijn waardering te bemachtigen en ook het beroemde schilderij van Van Gogh (Le Père Tanguy) was het bekijken best waard. Maar toen ik in de een-na-laatste kamer stond en ik de hoop op Egyptische voorwerpen al bijna had opgegeven, nam mijn hart een sprongetje. Want jawel, in een donkere kast, notabene vlak naast de Van Gogh, stonden enkele Egyptische voorwerpen. Met slechts 4 voorwerpen van matige kwaliteit stelde het nauwelijks wat voor, maar vooruit, ik had mijn doel bereikt! Een houten beeldje van een staande man uit het Oude Rijk, een houten valkfiguur zonder pootjes, een wit, Grieks-Romeins mummiemasker en een onthoofde, houten ibisje is alles wat er te zien is.

Als ik niet veel later weer buiten sta, loop ik de tuin van het museum in. Helaas is het grootste deel afgezet i.v.m. de bouw van een groot paviljoen. Enkel het beeld ‘De Denker’ weet mijn interesse te wekken. Het was de hele ochtend al zonnig maar behoorlijk fris, dus ik neem even de tijd om op te laden in de zon, uit de wind. Meteen een goed moment om me te bezinnen op plannen voor de rest van de dag. Het is immers pas rond de klok van 11… Ik besluit in de richting van de nabij gelegen Eiffeltoren te lopen. Een vergissing onderweg leidt me de verkeerde kant op, maar wel langs een supermarché, waar ik dan ook gretig gebruik van maak om wat fruit, worteltjes en appelsap in te slaan (als ik verkouden ben smaakt alleen appelsap me nog). Voor een seconde denk ik dat de caissière me vraagt of ik misschien worteltjestaart ga bakken, maar dan blijkt dat ze me een tasje aanbiedt.

Hoe dichter ik de Eiffeltoren nader, hoe drukker het wordt. Het park aan de voet van de toren is bezaaid met mensen die breed grijzend met de rug naar het monument en één arm zijwaarts uitgestoken naar een camera kijken. Blijkbaar is het aloude optische trucje waardoor het lijkt alsof je op/tegen de toren leunt nog steeds niet uit de mode.

Aan de voet van de toren bekijk ik de 3 wachtrijen met astronomische lengte en twijfel lang voor ik toch besluit de toren te beklimmen. Dat moet een mens uiteindelijk toch éénmaal in zijn/haar leven gedaan hebben, nietwaar? Met nadruk op éénmaal, want dit doe ik nooit meer. Het was niet zozeer de enorme wachtrij beneden of de relatief hoge prijs om zelf de trap naar boven te mogen beklimmen. Nee, het had meer te maken met de uurlange(!) wachtrij om van verdieping 2 naar de top te komen, terwijl een sterke, ijskoude wind mijn verkoudheid verder aanwakkert en de chagrijnige mensen tegen je aan blijven drammen.

Heel veel later sta ik weer met beide benen op de grond en vind met een onbedoelde omweg mijn weg (lopend) terug naar het hotel. Natuurlijk kan men de metro nemen, maar ik had nog fut en zo zie je tenminste nog wat van Parijs.

Eenmaal in mijn hotelkamer stort ik in. De koorts overmand me en met veel moeite weet ik een paar uur later overeind te krabbelen om in het café van gisteren een soepje te nuttigen. Daar sterk ik een beetje van aan en ik koop in het nabijgelegen metrostation (heel toepasselijk ‘Pyramides’ genaamd) alvast een metrokaartje voor morgen. Morgen vertrek ik namelijk van het veel verderop gelegen station Gare de Lyon naar deze gelijknamige stad in het zuidoosten van Frankrijk. I.v.m. mijn ziekte ben ik blij dat mijn trein pas om 10:00 uur vertrekt en ik (bij wijze van uitzondering) een plek in de 1^e klas geboekt heb.